گنجینه ها

5 - خالق به معنای آفريدگار، یکی از اسامی خداست.

خلق در اصل بمعنى اندازه گيرى و تقدير است و چون آفريدن توأم با اندازه گيرى است لذا خلق را آفريدن معنى مى كنند.

مرحوم طبرسى گفته : اصل خلق به معنى ساختن چيزى است پس از اندازه گيرى آن به نحو دقيق آنچنان كه كم و كاست و نقص و عيبى در آن نباشد ، و اين كار جز به دست تواناى خداوند قادر حكيم صورت نگيرد ، آرى اين اطلاق به نحو مسامحه و تجوّز در غير خداوند ، صحيح و معقول است .

در آیات متعدد قرآن آفرینش به خدا نسبت داده شده است.
برای بیان این معنا و ذکر نمونه‌های آن، در بیش‌تر عبارات قرآن صورت فعلی ریشه خ ل ق و عمدتاً فعل‌های خَلَق، یَخلُق، خَلَقْتُ و خَلَقْنا به کار رفته و در آیات اندکی  نیز از اسم فاعلِ آن (خالق) و تعابیری چون «خالقُ کُلِّ شَیءٍ» استفاده شده است.
الخالق (به صورت مفرد و همراه با الف و لام) فقط در یک جا، در آیه «هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الأسْمَاءُ الْحُسْنَی.»، ظاهر شده است.

این اوصاف در آیات متعددی در قرآن مجید در موارد مختلفی به کار رفته است:

1- قل الله خالق کل شیی: «بگو خداوند خالق همه اشیاء است» (رعد/16). در اینجا ناظر به آفرینش همه موجودات جهان می باشد.

2- انی خالق بشرا من طین: «من انسان را از گل می آفرینم» (ص/71). در اینجا نظر به آفرینش انسان که گل سرسبد عالم خلقت است آنهم از موجد ناچیزی همچون گل می باشد.

3- هو الله الخالق الباری: «او خداوندی است خالق و آفریننده ای است بی سابقه» ( حشر/24). در اینجا وصف خالقیت به صورت مطلق به کار رفته است، و نامی از مخلوقات به میان نیامده.

4- ان ربک هو الخلاق العلیم: «پروردگار تو بسیار خلق کننده آگاه است» (حجر/86). در اینجا نظر به آفرینشهای وسیع و گوناگون الهی دارد.

5- ثم انشاناه خلقا اخر فتبارک الله احسن الخالقین: «سپس به انسان آفرینش تازه ای دادیم، پس بزرگ و جاودان است خدائی که بهترین خلق کنندگان است» (مومنون/14). در اینجا اشاره به مهمترین و عالیترین مخلوقات خدا یعنی نوع انسان شده، آن هم در مرحله دمیدن روح، و به همین جهت خداوند به عنوان بهترین خلق کنندگان توصیف شده است.