باز باران با ترانه

            چکّه های سقف خانه

                                    شرم پیشانی بابا

                                                           گریه های مخفیانه

لرزش دستان مادر

            دوخت و دوزهای شبانه

                                  کودکی چند ساله اینجا

                                                             با نگاهی غمگنانه


حسرت یک شام کامل

                    نان خالی، ناشتانه

                                      دفتر و کیف و کلاسور

                                                                 آرزویی کودکانه

قسط های آخر برج

                  غرّولند صابخانه

                                  مردمی خوب و صمیمی

                                                            نیک و تک در این زمانه

چون برآید دست یاری

                    با نگاه دوستانه

                                      پر شود هر خانه ای از

                                                             خنده های شادمانه

آید از هر سو صدایی

                   باز باران با ترانه

                                     با گُهرهای فراوان

                                                         می خورد بر بام خانه  ..................