سلام

خدارحمت کنه مرحوم سعدی شاعر شیرین سخن را که این شعر زیبا را گفته :

به نام خدایی که جان آفرید

 

سخن گفتن اندر زبان آفرید

خداوند بخشنده‌ی دستگیر

 

کریم خطا بخش پوزش پذیر

عزیزی که هر کز درش سر بتافت

 

به هر در که شد هیچ عزت نیافت

سر پادشاهان گردن فراز

 

به درگاه او بر زمین نیاز

نه گردن کشان را بگیرد بفور

 

نه عذرآوران را براند بجور

وگر خشم گیرد به کردار زشت

 

چو بازآمدی ماجرا در نوشت

دو کونش یکی قطره در بحر علم

 

گنه بیند و پرده پوشد بحلم

اگر با پدر جنگ جوید کسی

 

پدر بی گمان خشم گیرد بسی

وگر خویش راضی نباشد ز خویش

 

چو بیگانگانش براند ز پیش

وگر بنده چابک نیاید به کار

 

عزیزش ندارد خداوندگار

وگر بر رفیقان نباشی شفیق

 

بفرسنگ بگریزد از تو رفیق

وگر ترک خدمت کند لشکری

 

شود شاه لشکرکش از وی بری

ولیکن خداوند بالا و پست

 

به عصیان در زرق بر کس نبست

ادیم زمین، سفره‌ی عام اوست

 

چه دشمن بر این خوان یغما،چه دوست

وگر بر جفا پیشه بشتافتی

 

که از دست قهرش امان یافتی؟

بری، ذاتش از تهمت ضد و جنس

 

غنی، ملکش از طاعت جن و انس

پرستار امرش همه چیز و کس

 

بنی آدم و مرغ و مور و مگس

چنان پهن‌خوان کرم گسترد

 

که سیمرغ در قاف قسمت خورد

مر او را رسد کبریا و منی

 

که ملکش قدیم است و ذاتش غنی

یکی را به سر برنهد تاج بخت

 

یکی را به خاک اندر آرد ز تخت

 

واقعا همچین خدایی که خالق و صاحب همه گنجینه هاست کجا پیدا میشه ؟

 

                خدایا تورا شکر که فقط تو خدای مایی